تبلیغات

ابزار وبلاگ

جوون آریایی - تهران در بستر تاریخ ، وبلاگ تاریخ معاصر
کد شخصی سازی راست کلیک
جوون آریایی
فرزند شمشیر آلبوم قاجار ساعت هزار نگین ساعت سی کی انگشتر فلاور
درباره وبلاگ


وبلاگ "جوون آریایی" از مجموعه وبگاه های "جوون آریایی" است که در آن سعی داریم بیشترین اطلاعات تاریخی را در تمام زمینه ها با بهترین امکانات در اختیار کاربران و تاریخ دوستان گرامی قرار دهیم.
همچنین بجز مطالب تاریخی به بیان برخی مطالب مهم درباره ایران و جوانان ایرانی خواهیم پرداخت.
از تمامی شما کاربران خواهشمندیم در صورتی که هرگونه مشکلی در باز شدن صفحه و سایر امکانات مشاهده کردید، سریعا با شماره 09376518987 تماس بگیرید و گزارش دهید تا اصلاح کنیم.
با تشکر فراوان. "گروه جوون آریایی"

مدیر وبلاگ : لطفعلی خان زند



نظرسنجی
به نظر شما بهترین شاه ایران كیست؟








فروشگاه
خرید کارتون فوتبالیستها سری اول (۱) (دوبله به فارسی در 4 DVD)






لیزر پوینتر سبز


پلاک و گردنبند متولد فروردین ماه


دستگاه ورزشی پاور 200, تاور 200 POWER
باز شدن لینک ها در صفحه جدید
تهران تا قرنها پس از ظهور اسلام یكی از ییلاقات شهر ری به شمار می‌رفت، كه دارای باغهای میوه فراوان و آب و هوایی سالم و مفرح بود. در بعضی از اسناد از تهران به عنوان بخشی از قصران و بخشی از ری یاد شده و در بخش دیگر در حساب حوزه دماوند بود. در كتیبه‌هایی كه از آشوریان به جای مانده عبور از تهران و رسیدن به دماوند ذكر شده، بطوریكه مرحوم حسن پیرنیا در كتاب ایران باستان می‌نویسد: «یكی از سركردگان آشوری از قلمرو ماد گذشته تا بیكنی یا كوه لاجورد (دماوند كنونی) راند و آشوریها اینجا را آخر دنیا پنداشتند.» ...


منبع: وبلاگ تاریخ معاصر آقای مسعود کرمیان

لینک دانلود:  

تهران در دامنه جنوبی رشته كوه‌های البرز و حاشیه شمالی كویر مركزی ایران در دشتی هموار با شیبی از شمال به جنوب آرمیده است و قله بلند دماوند همچون نگهبانی هوشیار بر آن خیره گردیده است و این شهر توسط چهار رودخانه، كرج در غرب و جاجرود در شرق و رودخانه لار در شمال شرقی و رودخانه طالقان در شمال غربی و برخی رودهای فصلی و منابع آبی زیرزمینی مشروب و سیراب می‌شود.

مورخین صاحب نامی نظیر یاقوت حموی، ابواسحق اصطخری، حمدا... مستوفی از تهران در نوشته‌های خود یاد كرده‌اند، ولی همگی در یك نكته متفق القولند كه قریه تهران در گذشته مركز غارتگری و چپاول بوده و از آنجا كه بر سر راه شهر ری قرار داشته و گاه و بیگاه كاروان‌هایی از آن می‌گذشتند، راهزنان در آن مجتمع شده و كاروان‌ها را مورد دستبرد قرار می‌دادند، زیرا در آن سالها ری یكی از مراكز مهم سیاسی، بازرگانی و اداری بود و پیوسته مدعیانی در صدد تصرف و حكمرانی بر آن بودند و تهران محل مناسبی برای گردهمایی، لشگر آراستن مدعیان قدرت و پناهگاهی مطمئن برای شكست خوردگان و فراریان سیاسی و مجرمین به شمار می‌رفته و به همین جهت تهرانی‌ها به منظور حفظ و حراست مال و جان خود در تمام سطح منطقه سرداب‌ها، نقب‌ها و زاغه‌هایی ایجاد كرده بودند.

تهران را انار آن نیز معروف كرده بود، به گونه‌ای كه در قدیمی‌ترین كتابی كه نام تهران در آن آمده تحت عنوان، فارسنامه ابن بلخی كه به نام سلطان محمد بن ملكشاه سلجوقی در سالهای 500 تا 510 هجری قمری تالیف شده آورده‌اند: «در بلوك كوای كه در 49 كیلومتری اصفهان و در غرب آن قرار دارد، انار خوبی به عمل می‌آید كه به خوبی انار تهران می‌باشد.»

از این مطلب پیداست كه انار تهران برای خود اسم و رسمی داشته و میزانی بوده كه انارهای نقاط دیگر را با آن می‌سنجیده‌اند.

مورخ معروف یاقوت حموی در كتاب معجم البلدان در مورد تهران می‌نویسد «طهران قریه‌ای است كه در زیر زمین ساخته شده و راهی به هیچ یك از خانه‌های زاغه مانند آن نیست مگر به دلخواه و خواسته مردمان آن»

بنا به نوشته ناصر نجفی:

«قدیمی‌ترین سند تاریخی معتبری كه نام تهران در آن برده شده كتاب المسالك و الممالك می‌باشد این كتاب اثر ابواسحاق اصطخری است كه به سال 340 هجری قمری نگاشته شده و طی آن به تفصیل از این قریه سخن رفته است.»

استاد سعید نفیسی معتقد است:

«اولین باری كه در كتاب‌ها به اسم تهران بر می‌خوریم به مناسبت نام یكی از فقهای ایرانی است به نام ابوعبدالله محمد بن حماد الطهرانی الرازی كه چون نام وی را طهرانی رازی گفته‌اند و رازی یعنی اهل ری، پیداست كه این دانشمند از همین تهران بوده كه حدود یك هزار و صد و اندی سال پیش در گذشته است».

دكتر حسن كریمان محقق برجسته و مولف كتاب «تهران در گذشته و حال» معتقد است كه چون تهران را روستای كوچكی از دهستان قصران ری می‌شمارند، كمتر نامی از آن در منابع جغرافیایی قدیم آمده، و فقط در تاریخ بلعمی فصل، شرح پادشاهی قیا و پادشاهی ساسانی آمده است: «او را اسپهبدی بود به ری، شاپور نام، از دهی نام آن مهران،»

البته لازم به ذكر است كه منطقه ضرابخانه كه در مشرق جاده قدیم شمیران كه امروزه به نام دكتر علی شریعتی نام گذاری شده است را در قدیم مهران می‌گفتند و اصطلاح ضرابخانه در زمان ناصر الدین شاه پس از آن كه ضرب سكه در آنجا آغاز شد به آن منطقه اطلاق گردید. هیچ بعید نیست كه ده مهران كه بلعمی از آن یاد می‌كند همین ضرابخانه فعلی باشد.

همانطور كه قبلاً نیز ذكر كردیم تهران در واقع به انار خود شناخته شده و كانون دزدان و غارتگران و محل اختفای اموال مسروقه بود و این وضع تا زمانی كه قزوین توسط شاه طهماسب اول صفوی به پایتختی انتخاب شد ادامه داشت. به عبارتی ترقی و گسترش و رشد تهران از همین ایام آغاز شد و شاه طهماسب صفوی به دلیل آنكه سید حمزه جداعلای صفویه در شهر ری و در جوار مرقد حضرت عبدالعظیم مدفون بود، گاه به زیارت آن مرقد و مرقد مطهر حضرت عبدالعظیم حسنی(س) می‌رفت و درپاره‌ای از اوقات به شكار در اطراف دشت‌ها و كوهپایه‌های تهران می‌پرداخت، تا به تدریج این رفت و آمدها رغبت او را به تهران دامن زد تا جایی كه دستور داد پیرامون آن برج و با روی محكمی بسازند.

بدین ترتیب به دستور شاه طهماسب اولین بنای رسمی تهران در سال 971 ه ق با ایجاد 114 برج به تعداد سوره‌های قرآن در تهران آغاز شد و زیر هر برج یكی از سوره‌های قرآن را دفن كردند.

حصاری كه دور تهران كشیده شد، شش هزار قدم طول داشت و برای ساختمان آن از دو منطقه بزرگ خاكبرداری كردند كه بعدها یكی از این دو محل به چاله میدان و دیگری به چاله حصار معروف شد. چاله میدان كه به چالمیدان معروف شد هم اینك نام محله‌ای در جنوب خیابان مولوی و در طرفین خیابان ری می‌باشد كه در روزهای عاشورا دسته‌های سوگواری و سینه‌زنی نخست در آنجا تجمع كرده و سپس از آن محله به محله‌های دیگر تهران می‌رفتند.

این گود محل استقرار عده‌ای از قاچاقچیان، قمار بازان، دزدان و فواحش نیز بود و مرتباً در آنجا زد و خوردهایی صورت می‌گرفت، میرزا یوسف مستوفی الممالك وقتی چنین دید دستور داد در اراضی چاله حفر كنند تا زباله‌ و كثافات و نخاله‌های شهر را در آنجا بریزند و سپس دستور پر كردن آنرا داد و باغی هم در آن محل احداث شد كه بعدها باغ هم از بین رفت و به جای آن ساختمان مسكونی بنا كردند.

چاله میدان نیز وضعی مشابه چاله حصار داشت و محل تخلیه زباله تهران به حساب می‌آمد، این محله به جنوب بازار چهل تن و امامزاده سید اسماعیل و میدان مال فروش‌ها، میدان امین السلطان، گمرك خانی آباد، دروازه غاز و میدان پاقاپوق یا میدان اعدام و محمدیه فعلی بود. در دوره ناصر الدین شاه فرخ خان امین الدوله (كاشی) اقدام به احداث مسجدی در آن نمود و نیز به این دلیل كه مرقد امامزاده اسماعیل و آب انبار میرزا موسی تفرشی در حوالی آن قرار داشت، تدریجاً از حالت زباله دانی درآمد و حالت منطقه‌ای مسكونی و تجاری را به خود گرفت.

به غیر از شاه طهماسب اول، شاه عباس اول نیز به تهران تردد می‌كرد و در آن ابنیه و اماكنی ایجاد كرد. ولی در یكی از مسافرت‌هایش در تهران مبتلا به بیماری مالاریا شد و پس از بهبود سوگند یاد كرد كه دیگر به تهران قدم نگذارد و آن را حتی نفرین و لعنت كرد. پس از قهر شاه عباس با تهران دیگر كسی سراغی از تهران نگرفت تا زمان شاه سلیمان صفوی كه او اندك توجهی به تهران كرد و یك بار هم موقع سفر به مازندران، دستور ایجاد كاروانسرایی جهت اقامت در تهران را داد.

در فتنه افغان، شاه طهماسب دوم كه از پیشروی افغانها در اصفهان گریخته بود، مدتی در تهران اقامت كرد ولی به محض شنیدن خبر نزدیك شدن محمود افغان به تهران از تهران گریخت. ولی مردم تهران در مقابل افاغنه به مقاومت پرداختند اما به علت ضعف تجهیزات دفاعی شكست خورده و شهر به دست افاغنه افتاد و افغانی‌ها از ترس مردم تهران در ارگ شهر سنگر گرفته و برای ایمن ماندن از حمله ناگهانی مردم شهر و پیش بنینی راه فرار، بر روی خندق شمالی ارگ پلی بستند و در جلوی آن دروازه‌ای به نام دروازه ارگ ایجاد كردند، كه این دروازه بعدها به دروازه دولت معروف شد.

بعد از انقراض صفویه، نادر شاه افشار در سال 1154 ه ق تهران را به رسم تیول به پسر خود رضا قلی میرزا داد و پس از افشاریه كریم خان زند به علت درگیری و نزاع با محمد حسن خان قاجار، صلاح خود را در اقامت در تهران دید و اقداماتی نیز برای عمران و آبادی آن انجام داد، اما بعد از كشته شدن محمد حسن خان قاجار تهران را به حال خود گذاشت و به شیراز رفت. بعد از مرگ كریم خان و فرار آغا محمد خان قاجار از شیراز در سال 1200 ه ق تهران به تصرف آغا محمد خان قاجار در آمد و در آن تاجگذاری نمود و دستور داد كه سكه به نام او ضرب كنند و تهران را دارالخلافه نامید.

آغا محمد خان فرصت چندانی جهت اقامت در تهران نیافت و اندك زمانی پس از تاجگذاری به دست خدمتكاران خود به قتل رسید و خانبابا جهانبانی برادرزاده او با نام فتحعلی شاه در تهران به تخت نشست و ساختمانهایی همچون مسجد سلطانی یا مسجد شاه در منطقه بازار خیابان و میدان و كاروانسرا ساخت كه موجب شد تهران رونق خاصی به خود بگیرد.

تهران در عصر ناصرالدین شاه رونق و گسترش زیادی یافت و جمعیت آن به صد و پنجاه هزار نفر رسید، ناصرالدین شاه دستور داد كه موسیو بهلر مهندس فرانسوی نقشه جدید شهر را ترسیم و حصار جدیدی را به دور شهر تهران كشید و از طریق 12 دروازه ارتباط آن را با خارج شهر ممكن ساخت و به دور شهر نیز خندقی حفر كرد و طی مراسم باشكوهی در بخش جدید، شهر را افتتاح كرد و ناصر الدین شاه با كلنگ نقره‌ای كه برایش ساخته شده بود كلنگ افتتاح را بر زمین زد. دروازه‌های تهران عبارت بودند از دروازه‌های دولت، یوسف آباد و شمیران در شمال شهر، دروازه‌های خراسان، دولاب و دوشان تپه در شرق شهر، دروازه‌های باغشاه، قزوین، گمرك در غرب شهر و دروازه‌های غار، رباط كریم و حضرت عبدالعظیم در جنوب شهر  

محدوده شهر هم عبارت بود از شمال، محدود به خیابان انقلاب فعلی، پیچ شمیران، چهار راه كالج و خیابان سی‌متری (كارگر كنونی). غرب شهر از حدود چهار راه جمهوری كنونی تا حوالی میدان گمرك محدود می‌شد. جنوب شهر از خیابان شوش حدود میدان راه آهن كنونی تا میدان شوش. شرق شهر از خیابان شهباز (17 شهریور كنونی) محدود و حوالی میدان فوزیه (امام حسین(ع) كنونی) محدود می‌شده، و خیابانهای معروف آن عبارت بودند از خیابان لاله‌زار، شاه آباد، اسلامبول، علاء الدوله (فردوسی كنونی)، خیابان لختی‌ها (سعدی)، خیابان واگن خانه (اكباتان)، خیابان عین الدوله، دوشان تپه (ژاله)، نظامیه (بهارستان فعلی) و خیابان دروازه شمیران كه همگی در محله دولت كه به دلیل نزدیكی با كاخ‌های سلطنتی به این نام خوانده می‌شد قرار داشتند. دیگر محله‌های تهران عبارت بودند از محله سنگلج (پارك شهر كنونی)، چاله میدان، چاله حصار، عودلاجان، سرپولك (كه خانه آیت ا... بهبهانی و دكتر چمران در آن قرار دارد)، خانی آباد، قنات آباد، پاچنار، پامنار، گارماشین، باجمالوها، گود زنبورك خانه، صابون پزخانه، بازار، دولت، گود عرب‌ها و دروازه قزوین كه در بستر شهر تهران آرمیده بودند.

تهران به تدریج از اوایل عصر ناصری به سمت تاثیر گرفتن از معماری اروپایی شروع به پوست انداختن كرد و اقداماتی در جهت ایجاد پارك، باغ وحش و بیمارستان و مدرسه مدرن و ساختمان پلی تكنیك دارالفنون و قورخانه (ایستگاه فعلی مترو در میدان امام خمینی (ره)) و باغ ملی و ماشین دودی شروع به خود نمایی كرد و موسساتی مانند بلدیه یا شهرداری برای اداره شهر و نظمیه برای برقراری امنیت صحیح برای بهداشت و درمان شهر بوجود آمد.

شهرداری تهران به دنبال كودتای سوم اسفند 1299 و روی كار آمدن حكومت كودتا سید ضیاء، اقداماتی نسبت به ایجاد روشنایی و آب پاشی معابر و جمع آوری متكدیان از سطح شهر و ایجاد نواخانه‌هایی جهت ایتام و فقرا نمود. به دنبال انقراض سلسله قاجاریه و روی كار آمدن رضا شاه و سلسله پهلوی سر لشكر بوذر جمری به سمت شهردار تهران منصوب شد. بوذر جمری شروع به اقدامات برای نوسازی مستمرات كرد كه به اعتقاد بسیاری لطمه زیادی به هویت تاریخی شهر وارد نمود.

در دوره پهلوی اول شهرسازی در تهران گسترش یافت و دیوارها و برج باروی شهر تخریب و دروازه‌های شهر همگی از بین رفت. در این دوره ساختهایی مانند بانك ملی، وزارت امور خارجه، شهربانی، ایستگاه راه آهن، دانشگاه تهران، كاخ دادگستری و كاخ وزارت دارایی بنا شد و خیابانهایی مانند سپه، پهلوی، شمیران، شاه رضا ایجاد شد.

این اقدامات موجب مهاجرت بی‌رویه مردم دیگر شهرها به تهران برای دستیابی به زندگی بهتر و كسب درآمد بیشتر كه در نتیجه سیاستهای نادرست حكومت پهلوی در تزریق امكانات به شهر تهران صورت می‌گرفت شد. این گسترش موجب بلعیده شدن بسیاری از روستاهای اطراف تهران توسط شهر تهران گردید كه امروزه به صورت محله‌های گوناگون خود نمایی می‌كند. كه بعضاً نام همان روستاها را بر خود دارند، مانند قصر، عباس آباد، سید خندان، شمس آباد، نارمك، یوسف آباد و ...

گسترش شهر تهران در محدوده‌های جغرافیایی مختلف موجب شد كه شهر در جمعیت عمودی نیز توسعه پیدا كند. ساختمانهای بلند و برجهای چندین طبقه برای اسكان جمعیت رو به افزایش این شهر مجال نفس كشیدن را از مردم تهران را گرفته و این در حالی است كه شبكه حمل و نقل تهران همچنان سنتی مانده است. البته در سالهای اخیر سعی شده با احداث بزرگراه‌ها، بلوارها، خیابان‌ها، پلهای هوایی، زیرگذر، تونل‌های زیرزمینی و خطوط مترو سعی در رفع این مشكل بزرگ شود.

از وقایع مهمی كه در تهران روی داده می‌توان، حمله به سفارت روسیه و قتل گریبادیف سفیر دولت روسیه تزاری به جرم هتك حرمت از دو زن مسلمان، كه آن را می‌توان یك جنبش اجتماعی به حساب آورد. همچنین شورش رژی در سال 1307ه ق توسط مردم تهران و تحریم تنباكو كه به دنبال آن امتیاز واگذار شده به انگلیس لغو شد. پس از آن واقعه ترور ناصر الدین شاه به دست میرزا رضای كرمانی بود. و از وقایع دیگر وقوع انقلاب مشروطه در سال 1285 بود كه منجر به تشكیل نخستین مجلس شورای ملی و تدوین نخستین قانون اساسی ایران شد.

از دیگر وقایع به توپ بستن مجلس شورای ملی توسط محمد علی شاه، سال 1336 ه ق و كودتای سوم اسفند رضا خان در سال 1299 ه ش و اشغال تهران توسط نیروهای متفقین و به تبعید فرستادن رضا شاه و به تخت نشاندن محمد رضا شاه بود. وقوع كودتای سیا امریكایی، انگلیسی 28 مرداد سال 1332 و تیرباران فدائیان اسلام در سال 1334 ه ش توسط رژیم منحوس پهلوی قیام 15 خرداد علیه رژیم پهلوی و ترور حسنعلی منصور، عاقد قرارداد كاپیتولاسیون توسط كادر فدائیان اسلام، «محمد صفار هرندی، محمد بخارایی و نیك نژادی» و بالاخره پیروزی انقلاب شكوهمند اسلامی به رهبری زعیم كبیر حضرت امام خمینی (ره) می‌باشد. تهران در جریان دو رویداد انقلاب و جنگ تحمیلی جمعاً 29 هزار 745 شهید داده است. تهران در تقسیمات كشوری در سال 1336 مركز استان تهران خوانده می‌شد و در سال 1340 ه ش به عنوان مركز استان مركزی برگزیده شد. اما در تقسیمات سال 1356 استان مركزی به مركزیت شهر اراك از تهران جدا و عنوان استان مركزی بدانجا داده شد و مجدداً تهران مركز استان تهران مقرر شد. در حوالی تهران مناطق ییلاقی فراوانی مانند اوشان، فشم، لواسان، دماوند و فیروزكوه وجود دارد. در شهر تهران و حوالی اماكن زیارتی و مذهبی فراوانی مانند امامزاده یحیی، امامزاده صالح، امامزاده قاسم، امامزاده داود، سید ملك خاتون، امامزاده حسن، امامزاده معصوم و سید نصرالدین، سر قبر آقا، امامزاده عینعلی و زینعلی، امامزاده ابراهیم، امامزاده پنج تن، امامزاده اسماعیل و مرقد مطهر امام خمینی(ره) و مزار شهدای انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی در بهشت زهرا می‌باشد. كاخهای به جای مانده از دوره سلطنت قاجار و پهلوی، موزه‌های ایران باستان، هنرهای زیبا، رضا عباسی، هنرهای ملی، موزه امام علی و بازار شهر تهران از دیگر مناطق دیدنی شهر می‌باشند. از خانه‌های معروف و تاریخی تهران می‌توان به محل اقامت حضرت امام خمینی(ره) در جماران، خانه پروین اعتصامی، خانه جلال ال احمد، خانه آیت ا... بهبهانی، خانه اسدا... علم كه هم اكنون مركز ستاره شناسی شهرداری تهران در منطقه می‌باشد اشاره كرد. مساجد معروف آن عبارتند از مسجد ارگ، مسجد سید عزیز ا...، مسجد آذربایجانی‌ها، مسجد امام خمینی (مسجد شاه) مسجد بلال، مسجد صاحب الامر، مسجد هدایت و مهدیه تهران و مسجد فنا، حسینه ارشاد و مسجد سپهسالار (مدرسه عالی شهید مطهری) اشاره كرد.

گورستانهای قدیمی تهران بر اثر گسترش شهر بجز آنانی كه پیرامون امامزاده‌ها قرار داشتند تخریب شد و هم اكنون اثری از آنها وجود ندارد و عمده آن در منطقه مسگرآباد (مشیریه و مسعودیه كنونی) حد فاصل میدان خراسان تا میدان شودش میدان حسن‌آباد، مكان فعلی ایستگاه آتش نشانی كه قبر مرحوم میرزا رضای كلهر، خوشنویس معروف و همچنین سر بریده میرزا كوچك خان جنگلی در آنجا دفن شده بود كه هم اكنون از مكان دفن آنها خبری نیست ولی بنا به قول مشهور سر میرزا كوچك خان را پس از فرار رضا شاه از ایران مخفیانه به رشت بردند و در كنار پیكرش در سلیمانداراب رشت دفن كردند. ولی در مورد میرزا رضای كلهر اقدامی صورت نگرفت و قبر او تخریب و از بین رفت.

از دیگر قبرستانهای حاشیه شهر تهران، ابن بابویه می‌باشد كه مفاخری مانند دهخدا، بهزاد، عشقی، میرزا طاهر تنكابنی، دكتر حسین فاطمی، تیمسار بهارمست وكیل طیب حاج رضایی و شهدای قیام 30 تیر 1331 در آنجا آرمیده‌اند. با راه اندازی گورستان بهشت زهرا در سال 1349 و دفن مرحوم محمد تقی خیال به عنوان اولین متوفی در آنجا از دفن كسانی كه فوت می‌كردند در سایر نقاط شهر جلوگیری كردند. گورستانهای امامزاده عبدا... و مسجد حاج فیروز آبادی در شهر ری قرار دارند كه افرادی مانند جلال ال احمد، استاد میرخانی (خوشنویس) و خلیل ملكی در آنجا دفن می‌باشند.


لینک اصلی مطلب: http://karamian.blogfa.com/post-25.aspx





نوع مطلب : تاریخ شهرهای ایران، 
برچسب ها : تهران در بستر تاریخ، تاریخ تهران، طهران، تهران قدیم، تاریخچه تهران، تهران،




آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
معرفی وبلاگ به دوستاتون

نام شما :
ایمیل شما :
نام دوست شما:
ایمیل دوست شما:




آپلود فایل و تصویر



گالری تصاویر
به سایت ما خوش آمدید
نام و نام خانوادگی      
آدرس ایمیل      
کلیه حقوق این وبلاگ برای جوون آریایی محفوظ است